توپ طلای رونالدو نازاریو و جانی ریورا در یک روز

در چنین روزی رونالدو نازاریو در سال ۱۹۹۷ و جانی ریورا در سال ۱۹۶۴ بهترین بازیکن جهان شدند.
در چنین روزی جانی ریورا توانست در سال ۱۹۶۴ به عنوان بهترین فوتبالیست جهان انتخاب شود. اگر یک بازیکن باشد که به معنای واقعی در یک باشگاه ریاست کرده باشد او کسی نیست جز جانی ریورا. او که در میلان حضور داشت به “پسر طلایی” مشهور بود. ریورا پیش از ۲۰ سالگی چهره جهانی پیدا کرد و کاراکتر و شخصیت قوی‌اش را نشان داد. او تعصب زیادی روی فوتبال ایتالیا داشت. زمانی که هافبک ایتالیایی کفش‌هایش را آویخت به عنوان نایب رئیس باشگاه شروع به کار کرد تا اینکه برلوسکونی در این تیم حضور یافت. او در همان ابتدا با ریورا مخالف بود و در نتیجه ستاره سابق ایتالیایی مجبور شد میلان را ترک کند. ریورا در حالی تیم ایتالیایی را ترک کرد که توانسته بود با این باشگاه دو جام اروپا، یک جام بین قاره‌ای، دو جام برندگان، سه لیگ و چهار کوپا ایتالیا به دست آورد. او در سال ۱۹۶۹ برنده توپ طلا شد و در چهار جام جهانی حضور داشت.
از طرفی ریورا نابغه میلان بود. او توانست به همراه این تیم در سال ۱۹۶۳ قهرمان اروپا شود (پیش از نخستین قهرمانی اینتر). به ریورا لقب پسر طلایی را داده بودند. او از ابتدا در میان هواداران محبوب بود. ریورا با ۵۰۶ بازی و ۱۲۸ گل بازنشسته شد.
همچنین امروز سالروز برنده شدن توپ طلا توسط رونالدو است. رونالدو نازاریو نیز توانست توپ طلای ۱۹۹۷ را به دست بیاورد. او در سال ۱۹۹۶ که جایزه فوتبالیست سال را دریافت کرد، عنوان آقای گلی لالیگا را نیز در کارنامه خود ثبت نمود و در بازی فینال قهرمانی اسپانیا نیز گل پیروزی کاتالانها را به ثمر رساند، در این میان برای برزیلی ها در فینال جام کوپا آمریکا نیز گلزنی کرد تا با شایستگی به این عنوان برسد. این بازیکن افسانه ای برزیلی، در ۴۹ بازی در فصل ۱۹۹۶/۹۷ برای بارسلونا ۴۷ گل دیوانه کننده به ثمر رساند و سپس با ۲۸ میلیون یورو به اینتر منتقل شد.
دوران ورزشی بازیکن سابق رئال مادرید همیشه تحسین می شود با این حال همیشه ترس از آسیب دیدگی دوباره وجود داشت. این مصدومیت‌ها روند رو به جلوی رونالدو را متوقف می کردند. اضافه وزن هم در آخرین بخش دوران ورزشی اش تاثیر گذار بود. رونالدو در هر تیمی که بازی می کرد در میان هواداران محبوب بود اما نتوانست به خوبی از باشگاه‌ها جدا شود. خداحافظی‌اش با بارسا، اینتر و رئال مادرید مناسب نبود و جزو خاطرات تلخش محسوب می‌شوند. 
دیدار نهایی جام جهانی ۱۹۹۸ بزرگترین فرصت برای بازیکن برزیلی بود تا در جهان فوتبال بدرخشد اما مشکلات جسمانی اجازه نداد بهترین سطح خود را به نمایش بگذارد. 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.